مجله بیهوشی و درد به ارجاعات جایزه می‌دهد

با سیاست تشویق می‌توان ضریب نفوذ مجلات ایرانی را غنی‌تر نمود

طبق آمار اعلام شده از سوی ISI تنها کمتر از ۱۰% ارجاعات به مجلات ایرانی در سال ۲۰۱۳ از سوی نویسندگان ایرانی انجام شده است. یکی از اصول کمک به حرکت علمی کشور، تشویق نویسندگان ایرانی به ارجاع بیشتر در مقالات خود به مجلات ایرانی می‌باشد.

در همین راستا مجله بیهوشی و درد (ارگان رسمی انجمن بیهوشی و درد به آدرس www.anesthpain.com) به همه نویسندگان علوم پزشکی کشور و رشته‌های مرتبط جایزه پژوهشی اعطا می‌کند. نویسندگانی که در سال ۲۰۱۳ اقدام به انتشار مقاله خود در یکی از مجلات ISI نموده باشند و حداقل ۷-۵ رفرنس کاملا مرتبط با عنوان مقاله آنها متعلق به مجله بیهوشی و درد باشد جایزه پژوهشی نقدی اعطا می‌شود. نویسندگانی که شرایط شرکت در این گرانت را دارند لطفا فایل PDF مقاله منتشره خود را به آدرس ایمیل info@anesthpain.com (با عنوان Journal Award 2013) ارسال نمایند تا پس از بررسی گرنت مربوطه به آنها تعلق گیرد. لازم به توضیح است که ۷-۵ منبع مورد نظر باید به یکی از مقالات مجله مذکور که در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ منتشر شده باشد ارجاع نماید.

3 Comments

  1. هرچند اعطا جایزه پژوهشی به نویسندگانی که در مقاله خود در یکی از مجلات ISI چند رفرنس به مجلات ایرانی بدهند کار صحیح و مناسبی است ولی فراموش نکنیم نویسندگان مقالت پزشکی اکثرأ وضع مالی وخیمی ندارند که محتاج به چنین جوایزی باشند لذا در عمل تاثیر چندانی ندارد اما اگر {یک سیستم اجرائی در دانشگاههای کشور} ایجاد کنیم که نویسندگان ایرانی تشویق و حتی اجبار شوند که در مواردیکه ارجحیت علمی چندانی به مقاله غربی نیست به مقاله ایرانی ارجاع دهند مسلمأ بسرعت ارجاع نویسندگان ایرانی به هموطنان خود افزایش میابد. آیا بخاطر میآورید در ۲-۳ دهد قبل که اعضاء هیئت علمی برای ارتقاء اجباری به درج مقاله نداشتند مقالات ایرانی بسیار کم بود ولی پس از اجبار بسرعت بالا رفت!

  2. به نظر من تشویق در جهت ارجاع به مقالاتی که از کیفیت چندانی برخوردار نیستند علمی نیست.مهمترین علت کم ارجاع خوردن مقالات ایرانی به دلیل کیفیت بسیار کم مقالات و البته مجلات ایرانی است. زمانی که هنوز در حوزه علوم پزشکی دارای یک مجله با ایمپکت بالای چهار پنج نیستیم یعنی هنوز حرفی برای گفتن در دنیا نداریم و از مهمترین علل رخداد این واقعه تلخ تصاحب پست سردبیری یا هیت تحریریه ای توسط افرادی است که صرفا از نفوذ برخوردارند و از علاقه و وقت کافی برای صرف در این راه برخوردار نیستند.از سوی دیگر جوانان تحصیل کرده این مملکت به حاشیه رانده شده اند و از سویی هم چون سردبیر بودن یک شغل محسوب نمی شود یا اکثرا شغل دوم است انگیزه ای برای مایه گذاشتن باقی نخواهد گذاشت.همچنین در پاسخ به کامنت دوست بالاییمون باید بگم اولا شغلی به نام محققی در کشور وجود نداره که این افراد بخان وضع مالیشون خیلی خوب باشه و تحقیق در کشور ما یک شغل فرعی محسوب میشه در کنار هیت علمی بودن و … .

  3. من با نظر اقا میلاد موافق نیستم که به دلیل پایین بودن کیفیت مقالات ایرانی به آنها ارجاع داده نمی شود چون همانطور که در ابتدای مقاله آمده است ۱۰% ارجاعات توسط خود ایرانی ها بوده است پس مابقی ۹۰% که خارجی بودند به چه دلیل ارچاع داده اند؟ من فکر می کنم این مشکل ریشه ای تر باشه، شاید بتوان گفت نوع خود برتربینی یا حسادت است؛

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*